Jak rozpocząć przygodę z Akademicką Sztuką Jeździecką?

Na początku skupiamy się na podstawach. Dobre, odpowiednio wcześnie wypracowane podstawy, ułatwiają nam pracę z koniem w przyszłości w sposób nieszkodliwy i zdrowy dla zwierzęcia. Pierwszym fundamentem jest dobra relacja z naszym koniem; drugim edukacja, jaką zdobędzie on w ciągu swojego życia.

Sztukę jeździecką możemy podzielić na cztery filary:

1. HORSEMANSHIP

horsemanship

IDEA

Horsemaship w tym znaczeniu nie jest związany z Pattem Parellim, ani z poganianiem konia po okręgach, tak aby natychmiast uzyskać jego bezwarunkowe posłuszeństwo. Są to tylko metody. Horsemanship mówi, jak naprawdę połączyć się z koniem. Dobra relacja jest oparta między innymi na wzajemnym szacunku, zaufaniu i zrozumieniu. Nierzadko wiąże się ona z wyzbyciem oczekiwań, presji, negatywnych emocji, które często przenosimy nieświadomie na zwierzę. Proste ćwiczenie, takie jak prowadzenie konia w ręku, jest istotną częścią jego edukacji, zanim zaczniemy naukę lonżowania lub jezdy konnej.

CZEGO SIĘ NAUCZYSZ?

  • prowadzenia konia w ręku
  • zatrzymania i ruszenia konia do przodu
  • wyznaczenia bezpiecznych granic miedzy koniem a Tobą
  • odczytywania mowy ciała oraz zrozumiałego posługiwania się nią w kontakcie z koniem
  • używania pozytywnego wzmocnienia w treningu
  • zapobiegania niezbezpiecznym sytuacjom
  • innych rzeczy w zależności od Twoich potrzeb

2. PRACA Z ZIEMI

IDEA

Praca z ziemi służy przygotowaniu konia do noszenia jeźdźca bez szkodzenia zwierzęciu. Głównym celem jest wzmocnienie i prostowanie jego ciała. Ze względu na naturalną asymetrię dla wielu jeźdźców konie wydają się być „trudne” pod siodłem. Bardzo często ich ruch ogranicza budowa ciała, uniemożliwiając wykonywanie bardziej zaawansowanych ćwiczeń, które wymagają pewnego stopnia gibkości. Poprzez stosowanie z ziemi wspierających pomocy jeździeckich koń uczy się prawidłowego poruszania po okręgu i zginania ciała. Za prawidłowo wykonane ćwiczenia  zostaje nagrodzony przerwą w treningu, smakołykiem lub zredukowaniem pomocy jeździeckich. Co najważniejsze, każda lekcja zakończona jest pozytywnym akcentem, po udanym wykonaniu trudnego zadania zarówno koń, jak i jeździec czują się pewniejsi oraz otrzymują wskazówki dotyczące dalszego treningu.

Praca z ziemi to innymi słowy jazda konna prowadzona z ziemi. Jeździec przyucza konia do pomocy jeździeckich np. użycia wewnętrznej łydki lub zewnętrznej wodzy za pomocą palcata, po czym koń przygotowany już do pracy pod siodłem, pamięta wiele sygnałów, których został uprzednio nauczony.

CZEGO SIĘ NAUCZYSZ?

  • prostować ciało konia: rozwijać mięśnie stabilizujące, zgięcie boczne, poziome i pionowe, równomiernie po obu stronach ciała
  • używać narzędzi takich jak: kawecan, palcat (tradycyjnie drewniana gałązka), lonża
  • komunikować się z koniem za pomocą języka ciała
  • chodów bocznych: łopatka do wewnątrz, trawers, renwers, ciąg, piruet
  • ćwiczeń w zebraniu i wydłużeniu
  • używania półparad

3. LONŻOWANIE

longeing

IDEA

Zasady lonżowania konia są takie same jak w pracy z ziemi – koncentrujemy się na celu, jakim jest prostowanie konia za pomocą ćwiczeń w chodach bocznych. Podczas lonżowania jednakże chcemy prowadzić go nie tylko idąc obok niego, ale także wykonywać ćwiczenia z dystansu. Nie jest łatwo poruszać się człowiekowi obok konia w galopie, dlatego w tym celu używamy pracy na dużym kole. Im większe jest koło, tym koń może poruszać się szybciej – analogicznie, im mniejsze koło, tym wolniej, wykonując ćwiczenia w większym zebraniu.
Zarówno praca z ziemi, jak i lonżowanie są wykonywane przy użyciu kawecanu, palcata i lonży.

CZEGO SIĘ NAUCZYSZ?

  • prostowania ciała konia
  • zginania konia na okręgu
  • chodów bocznych na kole w wydłużeniu i zebraniu
  • rozpoznawania asymetrii ciała konia
  • biomechaniki ruchu konia

4. PRACA W RĘKU

work in hand

IDEA

HNa tym etapie jeździec zastępuje kawecan i lonżę ogłowiem z wędzidłem lub bez oraz wodzami. Koń przyzwyczaja się do nowej pozycji człowieka, który prowadzi konia po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie ciała. Wodze mogą być trzymane w dłoniach w sposób, w jaki człowiek prowadziłby konia z siodła. W ten sposób koń otrzymuje sygnały, reagując na delikatne, precyzyjne pomoce z rąk jeźdźca i jednocześnie przyzwyczaja się do działania wędzidła (jeśli go używamy).

Pracując w ręku z koniem wykonujemy te same chody boczne, które robimy w pracy z ziemi.

CZEGO SIĘ NAUCZYSZ?

  • pozostawania w miękkim kontakcie z pyskiem konia
  • prowadzenia konia od wewnętrznej i zewnętrznej strony jego ciała
  • przygotowania konia do jazdy z wędzidłem lub bez
  • różnych metod trzymania wodzy w dłoniach
  • użytkowania różnych rodzajów uzd i wędzideł

5. JAZDA KONNA

honey

IDEA

Po tym, jak zbudowaliśmy mocne fundamenty z ziemi, nasz koń jest fizycznie i psychicznie gotowy do rozpoczęcia pracy pod jeźdźcem.

Bliski kontakt z koniem rozpocznyna się w siodle, kiedy to jeździec używa swojej pierwszorzędnej pomocy jeździeckiej – dosiadu. W Academic Art of Riding mocno koncentrujemy się na świadomości naszego ciała. Każa jego część powinna odzwierciedlać ruchy konia. Proces nauki jazdy konnej jest bardzo szczegółowy a jej celem jest osiągnięcie obopólnego scalenia. Koń i jeździec stają się tancerzami, używając przy tym prawie niewidzialnej komunikacji.

CZEGO SIĘ NAUCZYSZ?

  • budowania stabilnej, pozbawionej napięć postawy Twojego ciała w trakcie jazdy
  • używania pomocy jeździeckich w minimalistyczny sposób
  • prowadzenia konia głównie za pomocą dosiadu
  • użycia wodzy, palcata, głosu
  • ćwiczeń Mindfullnes
  • poruszania się w ruchach bocznych: łopatka do wewnątrz, trawers, renwers, ciąg, piruet
  • zebrania konia
  • używania pół parad

Academic Art of Riding to w mojej ocenie najbardziej złożony i holistyczny system treningu koni i jeźdźców, jaki dotąd poznałam zgłębiając tajniki jeździectwa.

Jest to szkoła racjonalnego myślenia i pragmatycznego treningu, wolnego od elitarystycznych naleciałości. Co najważniejsze, nie używa siły – jej celem nie jest zaspokajanie ambicji sportowych i zdobywanie kotylionów, lecz efektywny trening bezpieczny dla jeźdźca i zdrowy dla konia, w którym skupiamy się na słuchaniu jego potrzeb i docenianiu go za każdy pożądany krok, jaki podejmuje. Proces szkolenia nie jest nastawiony na uzyskanie szybkich efektów, jest on dostosowany do indywidualnych możliwości danego konia. Zamiast kopiowania czasami bolesnych dla zwierzęcia nawyków wpajanych nam przez inne szkoły, uczy logicznego myślenia. Przede wszystkim, jak ktoś mądrze ujął:

 

“To ujeżdżenie jest dla konia, a nie koń dla ujeżdżenia.”

KRÓTKA HISTORIA AKADEMII SZTUKI JEŹDZIEKCIEJ

Nazwa Academic Art of Riding została nadana przez Benta Branderupa, duńskiego arcymistrza, który poświęcił całe życie, aby przywrócić świetność dawnym tradycjom treningu koni. Sam system treningu nie jest nowy, pochodzi z historycznych akademii jeździeckich, które istniały w XVI-XVIII wieku w Europie.


Jednak sama sztuka jeździecka sięga czasów starożytnych. Pierwszy pisemny dokument o szkoleniu koni został napisany przez greckiego filozofa i żołnierza o imieniu Ksenofont około 350 roku p.n.e. W epoce Renesansu i Baroku możemy poznać dwóch wielkich francuskich mistrzów, takich jak Antoine de Pluvinel, wynalazcę metody pracy na filarach oraz Françoisa Robinchona de la Guérinière, twórcę łopatki do wewnątrz po linii prostej, lotnej zmiany nogi i kontrgalopu. W XIX wieku jednym z najbardziej znanych mistrzów był Gustav Steinbrecht, jego zdaniem trening konia powinien być skoncentrowany na „wyjeżdżaniu konia do przodu i prostowania go”.

dlg1

“Znajomość natury konia jest fundamentem sztuki jazdy konnej. Każdy jeździec powinien ją uczynić podstawą swoich dociekań.“ - Francoisde de La Gueriniere

Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że historycznie konie były dawniej bardzo istotną częścią życia ludzi. Były używane w rolnictwie, do przewozu dóbr i ludzi oraz podczas bitew. Głównym celem treningu koni było wówczas posiadanie zwinnego, mocnego, odważnego i zrównoważonego konia, który może poradzić sobie z ciężkozbrojnym kawalerzystą w trudnej sytuacji na polu bitwy. Dlatego też w akademiach dawni mistrzowie byli bardzo skoncentrowani na opracowaniu najbardziej skutecznych i logicznych metod treningu koni, które stworzyły solidne podstawy dla rozwoju współczesnego jeździectwa.

“Trenując konie, trenuję sam siebie.“ - Antoine de Pluvinel

XX wiek został wzbogacony o kolejnych mistrzów, którzy pragnęli kontynuować dawne tradycje jeździeckie, tj. Don Álvaro Domecq Díaz, Don Javier García Romero, Nuno Oliveira i Egon von Neindorff. To od nich mój mistrz, Bent Branderup, zdobył wiedzę i doświadczenie, które obecnie rozprzestrzenia na całym świecie za pośrednictwem uczniów swojej szkoły.

b-branderup

"Dwa duchy, które chcą robić to, co potrafią dwa ciała." - Bent Branderup